همین الانشم دیره...

میدونی یه جا خوندم نوشته بود که جدایی همیشه پروسه دردناکیه، زمانبره و پررنجه! هرچی مدت باهم بودن، تعداد خاطره ها زیادتر باشه، به همون اندازه باید درد بکشی. درست مثِ یه اعتیاده. هرچی مدت زمان مصرفِ مواد مخدرت زیادتر باشه؛ به همون ترتیب میزان درد کشیدنت بیشتره. سختی بیشتری برای پاک شدن باید تحمل کنی. جدایی با این همه رنجی که گفتم یه وقتایی از هرموقع دیگه واجب تره. مهم نیست قراره دیگه هیچ وقت یه همچین حسی رو تجربه کنی یا نه. مهم نیست که تا چن وقتِ احتمالاً طولانی دهنت قراره صاف شه. مهم نیس که تا مدتها بازم صددرصد طولانی قراره از عالم و آدم بدت بیاد و پاچه ی هرکی میاد طرفتو بگیری. مطمئن باش می ارزه به این که نفهمی روزا چطوری میگذره و شبا با بغض بخوابی و صبح ها با بالش خیس از خواب بیدار شی. مهم نیس بهت قول میدم ارزشش رو داره اگه بی اشتها شی، وزن از دست بدی، تو خیابون با دیدن یه پیراهن مشابه، یه بوی عطر آشنا دست و دلت بلرزه، پات سست شه میخ شی به زمین. ارزش داره حس کنی داری از دست میری. مهم نیس اگه وسط جمع صمیمی ترین آدما، همونایی که همیشه بهت خوش میگذره احساسِ غریبی کنی. هیچ کدوم اینا اهمیت نداره اگه قراره حالت خوب شه. اگه قراره از یه رابطه سمی نجات بدی خودتو. میدونی چرا؟ چون ارزششو داره از دست یه رابطه یه طرفه فرار کنی. چون تو لایق دوست داشتنی. لایق اینی که دست و دلشون برات بلرزه. لایق اینی که لحظه لحظه هارو دنبال کنن برای یه ثانیه با تو بودن. لیاقتشو داری. میفهمی چی میگم؟ تو لایق اینی که برات ساعتها زیر بارون وایسن چشم انتظارت. ساعتها تو ترافیک بمونن واسه دیدنت. میدونی تو ارزششو داری که بهت بها بدن قدر بودنتو بدونن. شکرگذارِ بودنت باشن. داشتنت که به کنار. میدونی هرچی زودتر عجله ک